maandag 23 augustus 2010

Verrassing voor de hut

Al zo’n twee jaar vind ik met enige regelmaat prooiresten van relatief grote vogels zoals ekster, kraai en zelfs bosuil in het bos waar mijn vaste schuilhut zich bevind. Duidelijk is dan dat een havik hier af en toe langs komt om boodschappen te doen. Slechts twee keer heb ik hem uit de bomen weg zien vliegen dus de kans om deze vogel ooit eens te kunnen fotograferen is niet bijster groot.
Toen ik afgelopen week van een afstandje een boomvalk bij de hut zag zitten stond mijn programma voor de volgende dag vast; er zou weer een dag in de hut doorgebracht gaan worden want een boomvalk…oef.

Wat er die dag kwam; veel kleine bosvogels en twee eekhoorns. Geen boomvalk maar wel een sperwer. Toch was onmiddellijk te zien dat deze jonge sperwerman zich wat vreemd gedroeg. Ruim een half uur lang heeft hij op de stam van een dunne omgewaaide boom naar de waterplas en de daar aanwezige vogels zitten turen. Het was warm dus ik wist dat hij naar het water wil om te badderen en te drinken. Maar dat gebeurde dus alsmaar niet en hij kroop zelfs weg om zich stijf tegen de stam van een oude den te drukken. Hier is duidelijk wat aan de hand bedacht ik me en ik besloot mijn D700 body te plaatsen. Er is namelijk niet veel licht en als er actie komt wil ik in elk geval een volwaardige poging kunnen wagen dit vast te leggen. Ik ben net klaar met het wisselen en instellen van deze full frame camera als er iets groots voor de waterbak land. Ik weet het onmidelijk…havik!



De juveniele vogel kijkt helaas wat van me af maar de adrenaline giert me door de keel; eindelijk de havik. Hoewel ik verwacht had dat de vogel wilde gaan drinken vliegt hij omhoog en gaat zitten op het omgewaaide boompje waar de sperwerman net nog bang zat te zijn. Man, nu zie je pas hoeveel groter zo’n havik is. De sperwer heeft natuurlijk al lang het hazenpad gekozen en gelijk heeft hij want als een havik wil grijpt hij zo’n beetje alles. Heerlijke vogels die echt een waardige plek in onze bossen verdient.
Geheel ontspannen ging de vogel zich wat zitten poetsen en gezien de trage sluitertijden besef ik me hoeveel geluk ik heb dat ik net de andere camera opgezet heb.
Plots kijkt de vogel achterom, drukt al zijn veren strak tegen zijn lijf en verstijft geheel. Niet veel later knalt hij met een enorme snelheid rechts van mijn hut achter de takkenril. Een enorm gekrijs gaat me door merg en been en van alle kanten komen vlaamse gaaien (bospolitie) aan om zich met dit delict te bemoeien. Achteraf vermoed ik dat hij zich op een van de eekhoorns heeft laten vallen en zich daarna met prooi en al heeft laten verdrijven door de vlaamse gaaien. Ik had gehoopt dat meneer zich na de maaltijd nog even zou komen wassen maar mag je daar eigenlijk nog wel op hopen als na zo vele dagen bivakkeren in dit hutje eindelijk al zulke foto’s van deze top-predator mag maken?
Weer een geweldige ervaring rijker en weer levert de hut me een bijzonder moment op en foto’s waar ik erg blij mee ben.
Hier drie van de resultaten; op mijn website staan er nog een aantal.





Nikon D700; Sigma 300-800 mm op; 800 mm; iso 400; f5.6; 1/40 tot 1/60 sec. vanaf HBN Gimbal Head II.

vrijdag 13 augustus 2010

Starry nights

Ze werden aangekondigd; twee augustusnachten met grote kans op veel vallende sterren en Perseïden. Het ging om de jaarlijkse meteorenregen Perseïden, blokjes steengruis van de komeet Swift-Tuttle. De blokjes zijn niet groter dan een zandkorrel en verbranden direct zodra ze in de atmosfeer van de aarde komen. De bewolking zorgde ervoor dat het zicht slecht was, maar toch zijn op verschillende plekken in het land vallende sterren waargenomen. Eén keer per jaar zijn de Perseïden te zien als de komeet de baan van de aarde kruist.
Toen er boven Twente toch wat gaten in de bewolking leken te komen besloot ik tot gemopper van mijn vriendin twee nachten achtereen mijn warme bed in te ruilen voor een donker avontuur aan het Twentekanaal. Essentieel was dat de plek echt zo donker mogelijk was. Ik moest met enorm lange sluitertijden werken en dan kan elk lichtje van lantaarnpaal tot autolampen fataal zijn. Kortom; op de tast aan het werk.
Ik had het plekje al lang geleden voor dit doel in mijn hoofd opgeslagen en eindelijk kon ik er dus mee aan de slag.
Zowel donderdag- als vrijdagnacht was het een kwestie van wachten op momenten dat er zo weinig mogelijk bewolking langs kwam drijven. Een beetje wolken is juist mooi voor de dynamiek maar te veel zou bij een sluitertijd rond een minuut problemen op gaan leveren.
Hoe dan ook; uiteindelijk kwam ik met deze resultaten thuis en kon ik weer lekker naast vrouwlief kruipen.
Deze foto’s maakte ik met de Nikon D700; nikkor 24-70 mm en sluitertijden tussen 30 en 89 seconden.






zondag 8 augustus 2010

Vroeg op; verrassend en mooi

Het had de hele dag geregend maar volgens de weersverwachting zou ons na een relatief frisse nacht een mooie zonnige volgende dag te wachten staan. De ideale ingrediënten voor een mooie ochtend dus. Gevolg is dat de wekker naast mijn bed al om vijf uur zijn ongelooflijke herrie begint uit te spugen. Even stel ik me zelf voor om hem een klap te verkopen en me weer lekker om te draaien maar als snel herinner ik me mijn voornemen. Die eerste stappen naast het warme bed op weg naar de koffiekan zijn toch wel het zwaarst van zo’n ochtend. Een opwekkende douche en twee bakken leut verder pak ik mijn spullen en ga op pad.
Eigenlijk ben ik al wat laat want de zon prikt al iets door de mistbanken boven het Twentekanaal heen. Het geeft een mooi beeld en doet me denken aan een grote stoompan. Vroeger kon je vanaf de brug mooie landschapsfoto’s maken maar tegenwoordig ontsieren de enorme hoogspanningsmasten het beeld; we moeten het maar voor lief nemen.









In de mistbanken zie ik een auto staan en bij het naderen zie ik een man aan een picknicktafel zitten. Hij zit heerlijk te genieten van een flesje pils. Leest u het goed? ‘Hij zit heerlijk te genieten van een flesje pils’. Ja, ik wist ook even niet wat ik zag maar het is toch echt nog geen zes uur in de ochtend! Ik vind twee bakken koffie zo vroeg al heel wat. Maar goed; het is een nette man en hij heeft wellicht net een nachtdienst achter de rug en geniet waarschijnlijk net zo van deze ochtend als ik aan het doen ben.
Ik ga vanochtend in een met diverse spontaan opgekomen planten (ik doe mijn best het geen onkruid te noemen) begroeid zanddepot op zoek naar slapende insecten. Ook deze beestjes moeten slapen en doen dat zo veilig mogelijk onder in het struweel. Het zijn de momenten waarop ze veel gevaar lopen want ze zijn nog zeiknat van de ochtenddauw en kunnen dus geen kant op. Het geeft ons als fotograaf echter wel de uitgelezen kans om deze anders zo snelle dieren te fotograferen. En de dauwdruppels zijn natuurlijk een fraaie bonus.
Het valt me erg tegen; pas na een half uur zoeken vind ik mijn eerste leuke onderwerp; een haft of eendagsvlieg. Het beestje zit echt helemaal onderin en is zo onmogelijk te fotograferen. Voor dit soort gevallen heb ik altijd een scherp schaartje bij me en zorgvuldig knip ik dan ook het takje waar hij op zit af om hem een stukje hoger weer tussen de planten te zetten. Nu kan ik er goed bij en kan ik gebruik maken van het natuurlijke licht. Gelukkig is er geen druppel afgevallen. Moet je eens kijken naar dat ene ronde druppeltje op zijn staart; is het niet geweldig? Na de foto’s gemaakt te hebben plaats ik hem weer keurig en veilig onderin op zijn oude plek.





Zeiknat van de dauw zoek ik deze ochtend zo’n twee uur naar meer onderwerpen. Hoe langer je stil staat op een plek hoe meer je ziet. Om acht uur is de zon volledig doorgebroken en het licht dus te hard. Bovendien zijn alle insecten opgedroogd en fladderen nu in grote aantallen en zich waarschijnlijk rot lachend om mijn oren. Ook de man heeft zijn bietje op en heeft de aftocht geblazen; het mooiste deel van de dag zit er weer op.

Landschap gemaakt met de Nikon D700 / Nikon 24-70
Insecten gemaakt met de Nikon D300s en de Nikon 105 mm macro

woensdag 4 augustus 2010

Steenuilen en een dubbel gevoel



De regelmatige bezoeker aan mijn website zal het zeker zijn opgevallen dat ik de laatste tijd regelmatig nieuwe foto’s van steenuilen plaats. Ik heb mijn oude liefde weer opgepakt en ik kan u verklappen; het ziet diep. Ik kan me niet voorstellen dat steenuilen me ooit zullen gaan vervelen. Hun gedrag, uitstraling en hun leefgebied spreken me erg aan.



Hun leefgebied ook ja maar dan meer in de zin dat ik me oprecht zorgen maak om het enorme tempo waarin ook hier in Twente oude boerderijen, schuurtjes en boomgaardjes verdwijnen om plaats te maken voor dure villa’s met een gazon voor de deur dat zo strak is als een golfbaan. Het is allemaal funest voor deze steenuilen. Deze kleine uilensoort houdt van boeren erfjes en heeft ze zelfs nodig om zich voort te planten en te overleven. De zolders van de schuren en boerderijen geven hen onderdak en broedgelegenheid en de rommelige erven zorgen voor voldoende voedsel in de vorm van insecten en muizen.



Zo af en toe vind ik nog zo’n oude boerderij, vaak leegstaand en wachtend op de slopershamer, waar ik toestemming krijg om te mogen fotograferen. U zult begrijpen dat het fotografen op zo’n plek een dubbel gevoel geeft. Aan de ene kant is het genieten tot in mijn tenen om hier een aantal uren te mogen genieten van deze vogels maar aan de andere kant het besef dat deze zelfde vogels binnenkort op zoek moeten naar een andere leefomgeving. Gelukkig is het hier inmiddels goed geregeld en hebben de vogels dit jaar reeds gebruik gemaakt van een door de vogelwerkgroep opgehangen nestkast. Onderzoek zal wellicht uitwijzen waar de vogels zich in de toekomst gaan ophouden. U ziet dan ook dat deze vogels inmiddels een ring om hebben. Als fotograaf ben je daar niet zo blij mee maar aan de andere kant helpen de onderzoekers ook mee om deze vogels ook in de toekomst een geschikt leefgebied te laten vinden. Over een dubbel gevoel gesproken.







In dit artikel een paar foto’s van deze locatie. Alle foto’s uit deze serie zijn inmiddels te vinden in de database op mijn website.